ДЕМОГРАФСКИ И ОБРАЗОВЕН КОЛАПС: 17.000 ученици исчезнаа, училиштата зјаат празни, а власта слави „реформи“

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

ДЕМОГРАФСКИ И ОБРАЗОВЕН КОЛАПС: 17.000 ученици исчезнаа, училиштата зјаат празни, а власта слави „реформи“

24 јуни 2026

• од Темелко Тошев

Македонија тивко, но сигурно изумира. Додека политичарите се редат пред микрофоните за да презентираат некакви виртуелни успеси, суровата реалност удира директно во лицето на секој граѓанин: нашите училишта остануваат без деца.

Во еден шокантен приказ на националната трагедија, на денешната прес-конференција во Владата, министерката за образование и наука Весна Јаневска го потврди она од кое сите стравувавме – за само 7 години, државата изгуби неверојатни 17.000 ученици.

Ова не е само статистика; ова е егзодус. Ова се илјадници семејства кои засекогаш ги спакувале куферите, барајќи спас од државата која не им нуди иднина.

Платени за да предаваат во празни училници

Наместо овој поразителен податок да вклучи црвен аларм, тој беше искористен за евтин политички маркетинг. Во обид да се купи социјален мир, министерката се пофали со одлука која ја отсликува целата апсурдност на македонскиот систем:

„Никој нема да биде отпуштен од работа, иако во претходните 7 години имаме 17 илјади ученици помалку и се намалува соодносот наставници спрема ученици.“

Државата одлучи да одржува вештачка илузија на нормалност. Наставниците нема да бидат отпуштени, но кому ќе му предаваат? На празните клупи? Оваа таканаречена „оптимизација“ е всушност капитулација пред фактот дека образовниот систем стана гломазен апарат кој троши пари за да одржува статус-кво, додека главниот „ресурс“ – децата – немилосрдно исчезнува.

Што значи оваа „оптимизација“ во реалноста?

Затворање и спојување на училиштата: Зад терминот „оптимизација на училишната мрежа“ се крие тажната вистина за катанаци на вратите во руралните и полуурбаните средини.
Едносменско работење од мака: Воведувањето на една смена во над 200 училишта не е плод на некаков европски стандард, туку директна последица на фактот дека едноставно нема доволно деца за да се наполнат две смени. Училиштата се претворија во објекти со празни ходници кои екнуваат од тишина.

Од една „катаклизма“ во друга

Министерката Јаневска истакна дека пред две години, кога дошла на функција, затекнала „катаклизма“. Таа тврди дека го спречила понатамошниот пад и го подигнала квалитетот.

Но, граѓаните со право се прашуваат: Каде е тој квалитет?

Дали квалитетот се мери во фактот што наскоро ќе имаме повеќе наставен кадар отколку ученици? Дали „раздвижувањето на науката“ ќе ги врати оние 17.000 деца кои сега ги учат германските, швајцарските или шведските азбуки наместо македонската?

Фразите за „подобрување на условите и можностите“ звучат празно и цинично во држава која демографски крвави до смрт. Додека Министерството презентира розеви извештаи за двегодишна работа, македонскиот граѓанин останува сам со својот очај, гледајќи како иднината на нацијата, генерација по генерација, неповратно се губи низ шалтерите за иселенички визи.

Ако ова е „спречен пад“, тогаш како ли изгледа вистинското дно?