Јакна од 6.200 евра: како Александар Вучиќ ја демонстрира „скромноста“

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

СВЕТ

Јакна од 6.200 евра: како Александар Вучиќ ја демонстрира „скромноста“

09 февруари 2026

• од Станча Јаќимовски

Појавувањето на српскиот претседател Александар Вучиќ во Нови Сад повторно отвори сериозни прашања за јазот меѓу официјалната приказна за „скромен живот“ и реалноста што ја гледаат граѓаните. Овојпат, вниманието не го привлече политичка порака, туку јакната што ја носеше — луксузен модел од брендот Loro Piana, вреден околу 6.200 евра.

Станува збор за јакна изработена од кашмир, материјал резервиран за највисоката класа на светската мода. Цената на ова парче облека е еднаква на неколку просечни годишни плати во Србија, каде што голем дел од граѓаните едвај ги покриваат основните животни трошоци.

Плата од 2.000 евра и луксуз од илјадници

Вучиќ со години тврди дека живее од претседателска плата од околу две илјади евра. Логичното прашање што се наметнува е:
како е можно со таков приход да се издржува семејство, да се финансира школување во странство и истовремено да се купуваат јакни поскапи од автомобилите што ги возат многу граѓани?

За јавноста, проблемот не е во тоа што некој носи скапа облека, туку во обидот таа реалност да се прикаже како „нормална“ и достижна, додека секојдневието на мнозинството е далеку од тоа.

Политички маркетинг наместо спонтаност

Посетата на Нови Сад се одвиваше во претпладневни часови, со минимално присуство на граѓани и силно обезбедување. Според критичарите, сцената повеќе наликуваше на внимателно режиран ПР-настан отколку на спонтана средба со народот — со „случајни минувачи“, фотографии и контролирана атмосфера.

Симболика што боде очи

Јакната од 6.200 евра стана симбол на политичка елита која живее во поинаков свет од оној на граѓаните што ги претставува. Во време на инфлација, ниски плати и социјална несигурност, ваквите слики не испраќаат порака на блискост, туку на отуѓеност.

На крајот, прашањето не е модно, туку морално:
може ли еден политичар да зборува за штедење, жртва и „тежок живот“, додека на себе носи јакна што чини колку нечиј целогодишен труд?