Мицкоски најавува раст на платите во администрацијата, иако таа важи за бавна и неефикасна

TEMU

#1 Најпродаван артикл

Сет од 5 парчиња заштитник на кабли, прекривка за заштита на кабли од ТПУ, додатоци за заштита на кабли, без батерија, за мобилни телефони, комплет за заштита на податочни линии

4.8 (10276)

54 ден

-73%

206 ден

Купи сега

МАКЕДОНИЈА

Мицкоски најавува раст на платите во администрацијата, иако таа важи за бавна и неефикасна

06 февруари 2026

• од Станча Јаќимовски

Најавата на премиерот Христијан Мицкоски дека платите во јавната администрација ќе пораснат за „минимално 40%“ во следните две години и три месеци звучи охрабрувачки на прв поглед. Но, подеталната анализа на изнесените бројки, рокови и услови отвора сериозни дилеми околу реалноста, одржливоста и правичноста на ваквото ветување.

Најпрво, клучниот проблем е начинот на презентација. Јавноста слуша за „40% зголемување“, но тоа не значи линеарен раст во краток период, туку етапно покачување од по 8% годишно, распределено до 2027 и 2028 година, и тоа врз основа на плата која веќе е „нивелирана“ со минималната. Со други зборови, ефектот од зголемувањето е одложен, постепен и силно зависен од почетната основица. За многу административни службеници, особено оние со пониски примања, реалното подобрување на животниот стандард ќе биде далеку помало од симболичните „40%“ што доминираат во јавниот наратив.

Второ, изјавата не нуди јасен одговор на прашањето за фискалната издржаност. Колку ќе чини овој модел на државниот буџет? Дали средствата се веќе планирани или ќе зависат од идни економски услови и политички одлуки? Во услови на инфлациски притисоци и структурни проблеми во јавните финансии, ветувањата за долгорочни покачувања без прецизна финансиска рамка делуваат повеќе како политичка порака отколку како цврста економска стратегија.

Трето, останува нејасно прашањето на правичноста и опфатот. Премиерот нагласува инклузивен дијалог со синдикатите, но не е јасно дали и како ќе бидат адресирани разликите меѓу различните категории вработени во администрацијата. Дали сите ќе добијат еднаков процентуален раст, или повторно ќе се создадат нови нерамнотежи меѓу институциите и работните позиции? Дополнително, фокусот на администрацијата отвора и поширока општествена дилема: што со платите во образованието, здравството и приватниот сектор, каде што растот на трошоците за живот е подеднакво чувствителен?

Конечно, временската рамка – „две години и три месеци“ – практично го префрла целосниот ефект на ветувањето во иднината, оставајќи простор за ревизии, одложувања или политички маневри. Историјата на слични најави покажува дека без јасни, правно обврзувачки механизми, ваквите договори лесно можат да останат делумно реализирани или целосно нереализирани.

Затоа, иако изјавата на Мицкоски може да се чита како сигнал за подготвеност за дијалог со синдикатите, таа во моменталната форма повеќе наликува на оптимистичка политичка рамка отколку на транспарентен и гарантиран план за реално подобрување на платите. За да се стекне доверба кај јавноста и вработените, потребни се конкретни бројки, јасни извори на финансирање и механизми што ќе обезбедат дека ветените 40% нема да останат само добро спакувана изјава за медиумите.